MOLLO PICANTE PARA PATACAS BRAVAS E TIGRES RABIOSOS!!!!!!

MOLLO PICANTE

Con esta salsa poden facerse patacas bravas ou tigres rabiosos (mexillóns picantes).

Ingredientes do mollo:

1 cebola grandeira

2 dentes de allo

1 cullerada de pemento doce

1 cullerada de pemento picante

1 chile

400 g de tomate triturado ou salsa de tomate

sal

aceite de oliva

8 g de azucre (opcional)

Elaboración:

Depelicamos e picamos miúda a cebola e o allo. Nunha tixola a lume suave, quéntase o aceite e cocemos a cebola durante 10 ou 15 min, até que amoleza e comece a acadar unha cor dourada. Engádense os allos, o pemento doce e o picante, o chile esmiuzado, o sal, o tomate e reméxese.

Cocíñase a lume lento 10 min. e pásase polo batedor, até obtermos un mollo espeso.

Se resulta moi denso, engadimos aceite de oliva virxe e reméxese.

De ser moi líquido, para espesalo, ponse de novo ao lume, bótase unha cullerada de pan relado, méxese e cociña 5 min.

Para patacas bravas, ingredientes:

1 Kg de patacas

aceite

sal

mollo

Depelícanse e córtanse en cadrados as patacas, sálganse e frítense en aceite quente. Frixidas, sácanse da tixola, escórrense, cóbrense coa salsa e sérvense ben quentes.

Para tigres rabiosos, ingredientes:

1 Kg de mexillóns

4 follas de loureiro

mollo

Logo de raspar e lavar os mexillóns, ábrense ao vapor, poñendo a lume alto unha tixola ou pota grande. Bótase o loureiro, sen engadir ningún tipo de líquido.

No recipiente quente, colócase unha capa de mexillóns que cubra o fondo. Co lume alto, deixamos que abran e cozan, mexendo a tixola ou pota.

Abertos e cocidos ao gusto (máis ou menos crus), retíranse a unha prata. Repítese o proceso até acabalos, os propios mexillóns van soltando algunha auga que serve para axudar a cocción dos outros.

Opción 1: Quitar unha das cunchas do bivalvo, deixar na outra a carne, estender o mollo por riba.

Opción 2: Retíranse os mexillóns das súas cunchas. Nun prato, cóbrense coa salsa.

Sérvense quentes ou fríos.

Notas:

De usar tomate fresco triturado, convén engadir unha cullerada de azucre para tirar a acidez do tomate.

De empregar salsa de tomate, non precisa do azucre.

De sobrar mollo, pode gardarse na neveira nun bote cerrado hermeticamente.

TORTIÑAS DE GARAVANZOS E CABACIÑO

TORTIÑAS DE GARAVANZOS E CABACIÑO

Cando non queremos consumir carne (ou tanta carne), hai alternativas saborosas, aínda que máis laboriosas: os garavanzos proporcionan un alto contido de carbohidratos, de fibra e unha porcentaxe elevada de proteínas vexetais.

Ingredientes

.- Das tortiñas

300 g de garavanzos 1 dente de allo 1 cabaciño 1 ceboleta 1 culleradiña de comiño moído pirixel

1 ovo 3 culleradas de fariña 3 culleradas de pan relado aceite de oliva pementa sal

.- Do mollo

1 iogurte natural 6 follas de menta 1 cullerada de AOVE (aceite de oliva virxe extra)

pementa sal

Elaboración

.- Do mollo

- Bátese o iogurte co aceite, a menta picada e un chisco de sal e pementa. Repousa no frigorífico.

.- Das tortiñas

- Póñense os garavanzos en remollo na véspera para amolecelos. Escórrense e bótanse en auga a ferver con sal para coceren sobre 2 horas, até estaren tenros. Ben escorridos, esmáganse até obter un puré homoxéneo.

- Lavamos e, sen mondalo, relamos o cabaciño, que debe repousar 20 min. Apertámolo coas mans para que solte a auga. Pélase e pícase finamente a ceboleta, o allo e o pirixel.

- Mestúrase o puré de garavanzos co picado de ceboleta, allo, cabaciño e pirixel. Salgamos e sazóase coa pementa e o comiño.

- Agrégase o ovo batido, o pan relado, a fariña peneirada. Mesturamos ben e deixamos repousar na neveira unha hora para que a masa asente.

- Sepárase a masa en porcións e formamos tortiñas esmagándoas coas mans. Nunha tixola co aceite ben quente, frítense por tandas de 3 ou 4 durante un minuto por cada lado.

- Escórrense e sérvense co mollo.

Notas

. Poden ser garavanzos cocidos de bote. Máis saboroso é cocelos nós, tras un remollo mínimo de 12 horas. Na ola rápida, logo de comezar a asubiar, chegan 25 min de cocción. Nunha tradicional, precisan sobre 2 horas desde o comezo do fervor, sempre cobertos por auga. De precisar máis auga, debe estar quente ou a ferver, para que os garavanzos non endurezan.

. De preparar a masa na véspera da fritura, fica máis asentada.

. Consérvase perfectamente no frigorífico até 5 días.

. Para saíren as tortiñas do mesmo tamaño, recórtanse cun aro ou vaso.

Curiosidade

Menú do banquete celebrado en honra de Manuel Murguía o 2 de marzo de 1909 na Coruña.

CROQUETAS DE ESPINACAS E PIÑÓNS OU NOCES

CROQUETAS DE ESPINACAS E PIÑÓNS OU NOCES

Deliciosas mais laboriosas!

Ingredientes

. Da masa

400 g de espinacas frescas ou conxeladas 200 g de queixo (ao gusto), relado ou dadiños 1 cebola mediana 1 dente de allo 600 ml de leite 75 g de fariña

3 culleradas de manteiga Aceite de oliva Sal Pementa moída Noz moscada 100 g de piñóns ou noces

. Do rebozado

Fariña

Ovo batido

Pan relado

Elaboración

- Ponse a lume forte unha pota con auga e sal. Ao comezar o fervor, bótanse as espinacas lavadas e cocen 10 min desde que a auga volve a ferver. Escórrense e pícanse.

- A lume medio, douramos os piñóns na tixola até obter unha cor tostada.

- Nun recipiente, con 4 culleradas de aceite fritimos a lume medio cebola e allo picados moi finos.

- Agrégaselle a manteiga e a fariña peneirada, para non formar bolos, mexendo 2 min. Xa a lume suave, van as espinacas, reméxese, logo aos poucos o leite quente ou morno, sal, pementa, noz moscada, movendo arreo até obtermos unha bechamel espesa, que coce 20 ou 25 min.

- A masa está lista se ao remover se fan sucos que deixan ver o fondo.

- Fóra do lume, engádese o queixo e os piñóns ou noces, reméxese e esténdese a masa no molde para arrefriar a temperatura ambiente. Logo repousa unhas horas na neveira.

- Fórmanse as croquetas, rebózanse en fariña, ovo e pan relado.

- Frítense e sérvense quentes.

Notas

Saen sobre 30 croquetas.

As noces non se douran.

Importante: usar culler de pau todo o proceso para non se pegar a bechamel.

Conxelan ben.

Darlles forma:

- coa man: aconsellábel usar luvas.

- con dúas culleres para redondealas ou con pinzas de xeado.

- con manga pasteleira de boca ancha: métese a masa morna, fanse churros nunha fonte con pan relado abondo. Fría a masa, córtanse porcións do tamaño desexado.

Rebozalas:

- Pásanse por fariña, ovo batido e logo pan relado.

- De rebozalas dúas veces, a cobertura é máis grosa e rompen menos.

- O pan relado groso dá un acabado extra triscante.

Fritilas:

- En cantidades pequenas e case cobertas polo aceite ben quente, entre 175º e 180º: a temperatura é correcta se aparecen burbullas arredor da primeira croqueta ao botala na tixola.

COGOMBRO OU CABACIÑO EN VINAGRE

COGOMBRO OU CABACIÑO EN VINAGRE

Aderezalas con sal e vinagre é un bo xeito de conservar verduras e hortalizas (cogombros, ceboletas, remolacha, couveflor, cenoura, alcaparra, etc...) ou mesmo repolo, berenxena, tomate verde, pemento, apio...

O vinagre (entre 6º ou 7º de gradación), ben de viño tinto ou branco, de xerez ou de mazá, matiza o sabor e facilita a conservación, mentres o sal fai perder auga a verduras e hortalizas antes de submetelas á acción do vinagre.
Opcionalmente, pódense incorporar ingredientes como azucre (que matiza o sabor do vinagre), herbas aromáticas ou especias, mais a clave é utilizar produtos moi frescos e buscarmos o punto das nosas preferencias: sabor ácido máis ou menos intenso e o toque das distintas herbas.

Esta receita serve tanto para cogombros como para cabaciños.

Ingredientes:

1 cogombro ou 1 cabaciño

sal gordo para maceralo

Ingredientes para o adubo:

120 ml de vinagre de viño branco ou de mazá

60 ml de auga

5 g de sal fino

1 cullerada de azucre

5 boliñas de pementa negra ou mestura de varios tipos

1 culleradiña de chile esmiuzado

aneto ou endro (Anethum graveolens) fresco

1 culleradiña de mostaza

1 dente de allo

Elaboración

- Cortamos o cogombro en rodelas moi finas, estendémolo nunha reixa e botámoslle o sal gordo. Déixase macerar 30 min. para que solte a auga.

- Nun recipiente mesturamos os líquidos para o aliño: vinagre, auga, sal e azucre.

- Agregamos as especias (pementa, chile, endro e mostaza), reméxese e resérvase.

- Lavamos o cogombro para quitar os restos do sal. Secámolo.

- Colócanse nun tarro de cristal, deixando libre de cogombros 3 cm até o bordo do bote. Bótase o adubo, apértanse un pouco as rodelas para enchouparen ben, métese o allo pelado e troceado en tres ou catro anacos.

- Cóbrese co líquido case até o bico do bote.

- Tapamos o tarro e deixamos repousar como mínimo 48 horas.

Notas

É factíbel usar case calquer verdura ou hortaliza, sempre que non sexan de folla.

A conserva dura meses pero, aberto o bote, cómpre gardalo na neveira.

Cambiaremos as proporcións de auga e vinagre, consonte prefiramos o sabor máis suave ou máis forte.

FLAN DE ARROZ CON CARAMELO LÍQUIDO

FLAN DE ARROZ CON CARAMELO LÍQUIDO

Co noso agradecimento a Mariajo SanJosé por ternos fornecido estas receitas... e tantas outras...

A gastronomía da Galiza emprega este cereal para diversos guisos e variadísimos pratos. Como sobremesa, a máis estendida e típica son as papas de arroz, pero esta sinxela e saborosa proposta varía a textura e o gusto dos tradicionais flans de ovo.

Tempo: 20 minutos + repouso

A.- Ingredientes e elaboración do flan

A medida é en cuncas de café ou vasos de iogurte:

1 medida de arroz pulverizado ou de fariña de arroz

1'5 de azucre

8 de leite enteiro

1 area de sal

3 ovos

1.- En primeiro lugar, prepárase o caramelo. Reservamos no molde.

2.- Nunha tarteira batemos o leite frío e os ovos. Engádese a fariña de arroz, remexendo até que non fiquen bolos. Logo bótanse o azucre e o sal e revolvemos todos os ingredientes.

3.- A lume medio, cócese a mestura, mexendo de contino para que non se pegue, até que ferva e resulte unha crema espesa.

4.- Deitamos o flan quente no molde caramelizado, déixase arrefriar a temperatura ambiente e, xa frío, repousará na parte baixa do frigorífico dúas horas mínimo.

B.- Ingredientes e preparación do caramelo

4 culleradas de azucre

25 ml de auga

o zume de medio limón

1.- Esténdese o azucre no molde de cristal onde vaiamos servir o flan, botamos a auga e o zume de limón.

2.- Métese o recipiente no microondas 4 minutos á máxima potencia, comprobamos se está feito o caramelo. De non estar, metemos de novo 1 min e así sucesivamente, até que adquira unha cor escura, pero sen queimar o azucre, pois o caramelo queimado amarga, no canto de adozar. (O meu micro tarda 6/7 min).

Notas

Se o recipiente é metálico, faise o caramelo á parte e esténdese no molde.

Podemos usar caramelo líquido comercial.

En vez de comprar a fariña de arroz, nun muíño de café moemos o arroz (que non sexa integral) até resultar un po fino.

O leite desnatado, no canto de enteiro, fai esta sobremesa máis lixeira, pero poténciase o sabor se, en vez de 8 medidas de leite enteiro, botamos 4 de desnatado e outras 4 de nata.

O flan sabe mellor ao outro día, pois gaña co repouso.

CENOURAS EN ALIÑO

CENOURAS EN ALIÑO

A cenoura, raíz comestíbel de diversas cores (laranxa, morada, amarela, tirando a branca...), con abundantes vitaminas e minerais, cultivada como afrodisíaco en Grecia e Roma, consómese de moitas maneiras.
A orixe da receita deste saudábel e pouco calórico aperitivo é árabe ou sefardí, sendo na actualidade unha tapa moi habitual en Andalucía, sobretodo en Cádiz.

Ingredientes

1 Kg cenouras

4 ou 5 dentes de allo

1 cullerada (7,5 ml):

.- de comiño

.- de ourego

1 culleradiña (5 ml):

.- de pemento picante

.- de sal fino para cocer as cenouras

.- de sal gordo

1/2 cunca (60 ml) de vinagre de viño branco

1 cunca de auga (120 ml) da cocción

50 ml de AOVE (Aceite de Oliva Virxe Extra)

Elaboración

1.- Pelamos e despuntamos as cenouras. Cócense co sal fino, até estaren tenras, pero non pasadas.

2.- Mentres cocen, preparamos o adubo, esmagando nun morteiro os allos pelados e en anacos, o sal gordo, o comiño e o ourego. Logo engádese o pemento picante, machucando todo.

3.- Cocidas as cenouras, escorrémolas, separamos unha cunca de auga da cocción e reservamos a outra.

4.- Á mestura do morteiro, engádeselle o vinagre e a cunca de auga, remexendo todo.

5.- Aínda quentes ou xa mornas, toramos as cenouras en rodelas de menos de 1/2 cm. Colócanse nun recipiente, mellor de cristal, con tapa.

6.- Réganse cun chisco de AOVE e cóbrense co aliño mentres están mornas, xa que así collen mellor o condimento... Para aproveitarmos os restos de adubo no morteiro, bótanse 2 culleradas da auga de cocer, reméxese e vértese sobre as cenouras.

7.- Co recipiente tapado, maceran na neveira como mínimo 24 horas.

8.- Sérvense escorridas.

Notas

.- Como aperitivo, soas ou con outras conservas en vinagre.

.- Como gornición, con peixe ou con carne á plancha.

.- De preferir sabores máis suaves, usarase pemento doce no canto do picante e quitamos un dente de allo.

.- De preferírmolas máis fortes, agrégase no morteiro chile esmiuzado, canda o pemento.

.- Ao servilas, se as regamos con AOVE, quedan máis saborosas.

.- O vinagre pode ser de viño branco ou de sidra de mazá.

.- No frigorífico, consérvanse unha semana.

BONITO EMBOTADO EN CRU

BONITO EMBOTADO EN CRU

Non é difícil distinguir o Atún Claro do Atún Branco, as especies da familia dos Túnidos máis cotizadas no mundo culinario:

.- o Atún Branco ou Bonito do Norte (Thunnus alalunga), de exquisito sabor, suave textura e ton branco, de pezas de até 10 Kg de peso, desprázase en primavera dos Azores ao Golfo de Bizkaia onde fica até o outono. A costeira ou campaña do Bonito comeza en xuño e remata en outubro, pescando cos anzós do tradicional palangre ou pincho, garante de calidade e frescura.

.- o Atún Claro (Thunnus albacares), de cor avermellada, sabor moi agradábel, textura menos fina, case 200 Kg de peso por peza, é o túnido máis capturado no mundo coas redes do cerco.

Na Galiza, Burela é a capital do Thunnus Alalunga: só se pode consumir fresco de xuño a outubro, e as etiquetas verdes da Consellaría do Mar garanten a orixe artesanal.

Desde 1985, a A.C. Ledicia organiza a Feira do Bonito (en 2018, a XXXIII) no porto de Burela o 1º sábado de agosto, que coincide co ecuador da costeira.

A forma de consumo máis estendida é a conserva: boa diferenza hai entre a feita na casa e a comercial!

Ingredientes

Un bonito sen espiña nin pel (deberían quedar sobre 3 ou 4 Kg de carne limpa)

sal groso

aceite de oliva 0,4º

botes de cristal esterilizados

Elaboración

1.- Retíranse todas as espiñas e os sangachos (a parte sanguinolenta). Córtase o peixe en bastóns ou trozos que collan nos botes. Cos anacos moi pequenos faremos un tarro de migas.

2.- Colócanse nunha fonte cun chisco de aceite e botámoslle sal groso.

3.- Nos tarros poñemos 2 cm de aceite, recheando até 2 cm do borde co bonito cru, cortado e salgado. Cóbrese co aceite e repousarán 2 ou 3 horas na neveira. De novo, bótase aceite até 0'5 cm. do bico do tarro.

4.- Tápanse os botes e nunha pota, cobertos de auga, férvense 2 horas a baño maria, a lume medio. Para asentar a conserva, deben enfriar na auga e repousar até o día seguinte.

5.- De novo cócense 30 min a baño maria.

6.- Xa fríos, gárdanse como mínimo 3 meses nun lugar escuro, antes de consumir.

Notas

Pode usarse aceite de xirasol, atún e cocer na ola a presión 40 min.